zaterdag 8 september 2012

Efteling

Volgende week word ik 45. Ik kom er dus al zo'n 43 jaar. De Efteling. Vanaf mijn tweede levensjaar is het onlosmakelijk verbonden met mijn leven. Ik voel me er weer kind. Ik ben er thuis. Ik weet er de weg. Ook al kom ik er eventjes niet meer, zodra ik de poorten binnenstap, ben ik weer kind onder de kinderen. Dus als ik deze foto's weer zie, van 2009 en 2010, dan gaat het weer kriebelen, ik ben té lang niet geweest.

Mijn kinderen, als ze mee gaan, schudden hun hoofden en lopen snel van me weg als ik het Sprookjesbos in wil. 'Mam, gedraag je nou eens!', berispen ze me. Ik kan het niet, sorry, ik wil het niet eens proberen!
Ik loop langs de Wolf en de 7 geitjes en zie moeder Geit al staan en dan hou ik het niet meer: 'Kinderen kinderen', mekker ik met een geitenstemmetje wat ik ooit in mijn jeugd op een Sprookjes LP gehoord heb, 'de wolluf, de wolluf'. En weg zijn mijn eigen kinderen. Tja, dat moet je ook niet doen bij pubers van 15 en 18. Hoe haal ik het in mijn hoofd! Had ik er ooit zelf een hekel aan dat mijn moeder gekke dingen deed in het openbaar, nu doe ik het (zelfs soms mét mijn moeder) zelf. Maar je bent in de Efteling! Daar mag het! Toch?


Kleine boodschap


Geitjes aan het ganzenborden


De wolf


Hans en Grietje


Als kind was ik hier al door gefascineerd: diorama


Slapende soldaat bij het kasteel van Doornroosje


Slapende kabouter


Indische Waterlelies

© KH

3 opmerkingen:

stiefbeen.blogspot.nl zei

dat is toch genieten,en af en toe moet het kind in ons zich heerlijk uit kunnen leven.

Kati zei

Vind ik nou ook Bas. :)

Helma zei

ik begrijp je helemaal Kati :-)
Ik kom er niet vaak en ben er ook niet echt veel geweest, maar de keren dat ik er was ben ik nooit vergeten. Prachtig zoals je deze foto's laat zien en ik me weer even terug laat vallen.

groetjes, Helma